Pokrywy żeliwne a kompozytowe – która studzienka jest lepsza?

Przy wyborze włazu kanałowego lub studzienki najczęściej stajemy przed dylematem: tradycyjna pokrywa żeliwna czy nowoczesna kompozytowa? Poniżej przedstawiamy wady i zalety obu rozwiązań na podstawie analizy specjalistycznych publikacji.

Pokrywy żeliwne

Włazy żeliwne są powszechnie stosowane w drogownictwie ze względu na bardzo wysoką nośność i odporność na obciążenia pojazdów. KRM‑Trade zauważa jednak, że mają swoje wady: są bardzo ciężkie, co utrudnia montaż i eksploatację, i mogą ulegać korozji. Żeliwo jest też atrakcyjne dla złodziei złomu, dlatego dochodzi do kradzieży pokryw, co stwarza zagrożenie dla użytkowników dróg. Dodatkowo z biegiem czasu żeliwo może tracić właściwości mechaniczne i przepuszczać wodę, a nieszczelności skutkują wnikaniem wilgoci do komory studzienki.

Pokrywy kompozytowe

Nowoczesne włazy kompozytowe produkowane są z warstw włókien syntetycznych i żywic. Według tego samego źródła są one około cztery razy lżejsze od żeliwnych, łatwe w otwieraniu i zamykaniu, a przy tym całkowicie odporne na warunki atmosferyczne i korozję. Włazy te oferują także zintegrowane zabezpieczenia antywłamaniowe (zatrzaski, blokady), dzięki czemu ryzyko kradzieży jest minimalne. Niektóre modele są dostępne w wersjach szczelnych lub wentylowanych. Ich podstawową wadą jest niższa dopuszczalna nośność – do ok. 1,5 t, co ogranicza je do stref ruchu pieszego, parkingów i posesji, bez ruchu ciężkiego sprzętu.

Którą wybrać?

Wybór zależy od miejsca montażu. W ruchu drogowym o dużym natężeniu i obciążeniu wciąż lepiej stosować żeliwo, mimo jego wad. Włazy kompozytowe sprawdzają się natomiast na chodnikach, ścieżkach rowerowych, terenach prywatnych i w miejscach, gdzie waga i łatwość otwarcia mają znaczenie. Oba typy spełniają normy PN‑EN 124 (klasy obciążenia D400, C250 itp.), ale wybór powinien uwzględniać specyfikę inwestycji oraz koszty eksploatacji.